Zaraz tam problemy...

Dzisiejsza rozmowa  o książce Karola Sienkiewicza z autorem,  mówią, że OK. Nie mogę sam za siebie mówić, więc tylko podzielę się z Wami refleksją lekką - trochę już to wszystko zapomniałem. Nawet może bardzo. Usiłowałem sobie przypomnieć lata 80-te przy okazji książki, z którą się nigdy Marcie i Piotrowi nie nadziekuję ale proste to nie było. Wszystko zaczęło się nawarstwiać, przenikać, nakładać - a to dlatego, że nie prowadziłem notatek, dziennika, nigdy. Kiedykolwiek nie próbowałem, zawsze niesystematycznie. Nie żałuję, wbrew poprzednim utyskiwaniom jednak nie żałuję niczego. Ale pamięć coraz częściej zawodna, pamiętam tylko niektóre spotkania, niektóre rozmowy, jeśli już, to silne uczucia, te najsilniejsze, więc raczej sprzed 30 lat co najmniej. Wszystko co po czterdziestce, zestaliło się w magmę pełną mało ważnych, marginalnych zdarzeń. Udawanych porywów, nieistotnych relacji, pragmatycznych wyborów. Zapominanie jest w gruncie rzeczy czynnością prostą, przy odrobinie chęci do nauczenia bardzo szybkiego i łatwego. Każdy potrafi, tylko trzeba się przyłożyć do ćwiczeń.
Rozśmieszyła mnie wczoraj własna moja śmiertelność. Ten strach bezustanny przed zniknięciem bez śladu jest tak zabawny w swojej bezsensownej wielkości. Jeśli nawet się tego boję, to śmieszy mnie też moja własna obawa. Tak bardzo jest wielka i tak jednocześnie śmieszna. Szliśmy sobie ze Zdzisiem opustoszałym, śpiącym miastem, które mżawka osrebrzyła odblaskowo a ja śmiałem się w środku, bo na zewnątrz nie mogłem. Z jego zniknięcia, ze swojej nieobecności, z marności wiary w jakąkolwiek formę nieśmiertelności. Ten śmiech nie jest tu żadną metaforą, naprawdę dudnił mi w środku i wprawiał w dobry humor, pewność, że w końcu to się kiedyś skończy wszystko i dobrze.

A tu ja jakiś rok temu z okładem, bezbrodny i trochę tym wszystkim zdziwiony.

Niewymądrzanie

Niewymądrzanie to umiejętność, którą opanowywałem dość długo, z pewnymi sukcesami acz nie powiem, że jestem tu mistrzem. Kiedyś się wymądrzałem, nawet wymandrzałem bardzo okrutnie i nie do zniesienia. Nawet dla mnie samego to było trudne. trzeba było wielu lat, przeżyć, prztyczków od losu i bliźnich, żeby choć trochę się nauczyć. A i to ciągle nie zawsze mi wychodzi.
Byłem na "Lewiatanie" Zwiagincew, ale nie będę o tym pisał, bo słów brak. Tyle, że mój rosyjski znów przepadł.
Jutro a właściwie już dziś, będę z Karolem Sienkiewiczem rozmawiać o jego najnowszej książce. Przeczytałem ją jednym tchem, wiele zdarzeń w niej przytoczonych znam dobrze, choć może z innej nieco strony. Ale, to fakt, o niektórych nie miałem pojęcia. Zresztą, po raz kolejny miałem wrażenie, że kiedyś, może w czymś trochę brałem udział, ale tak tylko trochę. dawno temu, w 2000 roku Jacek Podsiadło napisał w TP idiotyczny felieton, bardzo typowy w tonie dla swojego czasu, na który wysłałem mu maila, który raczył był zacytować w swoim felietonie. Może bym już dziś tak tego, co napisałem, nie napisał tak emocjonalnie. Nie zmienia to faktu, że recepcja sztuki krytycznej, o której będziemy rozmawiać wyglądała tak właśnie nawet u ludzi skądinąd sensownych. Co dopiero u różnych niefajnych ... Właściwie z tych wszystkich śmiertelnych krytyków jedynie Cezary Michalski złożył jakiś rodzaj, powiedzmy, samokrytyki, za tamto. Chociażby w ten sposób, ze związał się z KP :) 
Późno, w nagrodę Zdziś grabiony jesiennie:

Mejnstrimowo w myśleniu jednak

Chodzi za mną ten wiersz, chyba dlatego, ze przez kilka dni nie słuchałem właściwie niczego innego prawie, jak tylko 15 płyt z masterami BH. Też trochę nie wiem, czemu. Znam je na pamięć nieledwie, miejscami już nawet może nie sprawiają mi przyjemności, raczej wtłukują się w mózg, jak kapiąca woda, jak coś przymusowego, trochę nieznośnego a jednak usypiającego. Nabrałem dystansu, chyba z przesytu i nadmiaru. A jednocześnie mogę w kółko.
Wiersz brzmi tak:

The Day Lady Died

BY FRANK O'HARA

It is 12:20 in New York a Friday

three days after Bastille day, yes

it is 1959 and I go get a shoeshine

because I will get off the 4:19 in Easthampton   

at 7:15 and then go straight to dinner

and I don’t know the people who will feed me

I walk up the muggy street beginning to sun   

and have a hamburger and a malted and buy

an ugly NEW WORLD WRITING to see what the poets   

in Ghana are doing these days

                                                        I go on to the bank

and Miss Stillwagon (first name Linda I once heard)   

doesn’t even look up my balance for once in her life   

and in the GOLDEN GRIFFIN I get a little Verlaine   

for Patsy with drawings by Bonnard although I do   

think of Hesiod, trans. Richmond Lattimore or   

Brendan Behan’s new play or Le Balcon or Les Nègres

of Genet, but I don’t, I stick with Verlaine

after practically going to sleep with quandariness

and for Mike I just stroll into the PARK LANE

Liquor Store and ask for a bottle of Strega and   

then I go back where I came from to 6th Avenue   

and the tobacconist in the Ziegfeld Theatre and   

casually ask for a carton of Gauloises and a carton

of Picayunes, and a NEW YORK POST with her face on it

and I am sweating a lot by now and thinking of

leaning on the john door in the 5 SPOT

while she whispered a song along the keyboard

to Mal Waldron and everyone and I stopped breathing

Polskie tłumaczenie Piotra Sommera jest tu na przykład

Kiedyś go tu przytaczałem zlinkowanego ale jakoś teraz chcę, żeby tu był, nielegalnie, ale odciskający swoją obecność w tej mojej małej domenie. 

Czas żałowania. Pamiętacie, jak kłamałem, ze nie żałuję, że się nauczyłem. Co jakiś czas mnie dopada straszliwy żal, że się nie poświęciłem muzyce (to wynika ze słuchania Cosy Cola np., wiecie, że Cosy Powell przyjął ksywkę na cześć tego poprzedniego?). Albo pisanie...Jestem oczywisty i mejnstrimowy i czytam co mi media podsuną - stąd "Księgi Jakubowe" Olgi Tokarczuk. Przerywam co jakiś czas, żeby się oddać podziwowi i żalom, że się nie udało, że nie potrafię, że to jest - właśnie, nawet nie potrafię napisać, jakie. Bo się czasem może nie powinno pisać przed końcem czytania. Czytam to jednak jak jakąś naprawdę KSIĘGĘ - fakt, że to po prostu jest z założenia tak właśnie zrobione. 

I nie polecę do NY. Nie, że nie mogę, tylko jakoś tak bardzo, dogłębnie nie widzę sensu. Gdzieś mi umknął sens podróży.

A tu goście wernisażu wystawy Michała Slezkina, mocna ekipa, Zdziś tym razem na drugim planie:

Mało i pusto

Dzień trochę leniwy, trochę w biegu, acz miłym. Spotkanie rodzinne, pogwarki przy stole, wieczorem przyjaciele i moje kłopoty z naleśnikami, coś jakby przywierały, co mi się nigdy nie zdarzało. Za to 2 rodzaje nadzienia. Byłem w kinie, na rosyjskim filmie "Geograf przepił globus" Aleksandra Wieledinskiego. Sprawdziłem, że reżyser jest starszy ode mnie, stąd chyba bardzo mi się ten film podobał. Przeczytałem kilka recenzji, dowodzących niezbicie, że istnieje coś takiego, jak wrażliwość pokoleniowa. OK, młodzi są może i bardziej rozgarnięci, niż ja, ale jakby mniej rozumieją. Albo mało. To głupie tak pisać, ja wiem. Doświadczenie nie ma tu generalnie za wiele do rzeczy. Chrzanię.
Film trochę mnie zasmucił, trochę rozbawił, jest świetnie zagrany (Konstantin Chabienski jest aktorem absolutnie wielkim, nawet w nie za fajnym "Admirale" był doskonały - choć jak już kiedyś mówiłem, na grze aktorskiej to ja się znam słabo albo nawet wcale). Nie lubię tu "recenzować" filmów. Dziś miałem zabawną rozmowę na ten temat z Markiem J. Jestem mu zresztą wdzięczny za tę kilkunastominutową zaledwie dyskusję o książkach i niemożności obiektywnej oceny filmów. Bardzo komicznie to opowiadał, po obejrzeniu dyskusji o "Obywatelu", na TV Kultura. Marek napisał poemat trzynastozgłoskowcem o swoim dzieciństwie w ZG. To jakoś jednak fascynujące, pisać tak dziś. Miejscami piękny. Tak, nie nasuwa mi się inne słowo.
Wracam na chwilę do filmu, bo smutny ale  nie przygnębiający. W jakimś sensie o sile młodości (!)
a może nawet najbardziej, jak hymn o jej cudownym pięknie, nawet jeśli czasem niszczącym, w konfrontacji
z wyczerpaną, co tu dużo mówić, brzydką i spitą dojrzałością.

Nadużywam przymiotników, co już samo w sobie jest niepokojące. Podobnie jak słuchanie Melanie.


Napis z wczorajszego spaceru ze Zdzisiem.

Przerwy bez przyczyn

Mógłbym właściwie pisać codziennie. Np.  - "Dziś nie zdarzyło się nic ważnego właściwie". I tak za każdym razem. No ale to bez sensu oczywiście i nigdzie nie pojedziemy w ten sposób.
Wernisaż "Państwa" udany. Wystawa jest w pewnym sensie także uwieńczeniem naszej znajomości z Michałem Slezkinem i pierwszego mojego spotkania z archiwum gry, jakieś 8 lat temu.. To bardzo ciekawa jest historia i choć nie będę jej tu teraz opisywał, to mam osobisty stosunek do tego projektu, może zbyt. Choć uważam go za obiektywnie ważny. Inna rzecz, że to było to naprawdę bardzo wymagające zadanie dla naszego małego teamu galeryjnego. Zawsze powtarzam, że mogliby pracować w każdej galerii na świecie i byliby najlepsi. To wcale nie czcze pochwały, tylko moja nieumiejętność wyrażenia radości, że dobrze mi się z nimi pracuje. W końcu ten blog ma w podtytule, że jest o galerii, choć oczywiście przymiotnik w nim zawarty jest jedynie kokieterią.
Ja w ogóle mam dużo szczęścia, myślę, że dużo więcej niż statystycznie. Nie dotyczy to złych rzeczy, tylko dobrych, jest nieco demoralizujące, ale wolę mieć niż nie mieć.
Popołudnie w Legnicy na "Promocjach", gdzie wybierałem kandydata do nagrody-wystawy. Ponarzekaliśmy sobie ze Zbyszkiem na los dyrektorski, w sumie fajny, choć niełatwy. Żarty, wszystko żarty, moi mili, jak mawiał swego czasu Lucyfer Brzuch, nieco zapomniany posiadacz kota Dulcyna. Lucy był pełnokrwistym bohaterem, blogerem nieprawdziwym, ale świetnie opisanym, stworzonym przez bardzo młodą wtedy osobę, która już wtedy wykazywała się prawdziwym kunsztem literackim. Brakuje mi czasem tego absolutnie nieprzewidywalnego kapłana rozpusty i zepsucia.
Wieczór przy telewizorze z mamą, oglądaliśmy sobie teleturniej o wygrywaniu miliona, brzydko natrząsając się z niewiedzy występujących. Schadenfreude, ale z łagodnym posmakiem pobłażliwości.
Niepokojąco te zapiski zaczynają przypominać memuary starych poetów - "Dziś przyjechali Wackowie, do północy przy lampce wina rozmawialiśmy o absolucie i Kaziu". Koszmar i zgroza, takich rzeczy Wam, moi Drodzy oszczędzę. Do następnego razu.

Dziś tylko Zdziś proszący

Nic raz jeszcze

Epatowanie własnymi słabościami jest dla czytających po pewnym czasie nudne, zwłaszcza gdy czynione systematycznie. Nie będzie już tedy. Postaram się tu wykreować kogoś innego trochę.
 Widziałem "Interstellar". Mam wielką słabość do klasycznego SF, z rakietami, podróżami przez tunele czasoprzestrzenne albo po prostu w hibernacji, sporami członków załogi (może nie być potworów na pokładzie), mądrymi robotami, wędrówkami po powierzchni innych planet, mieszkańcami tychże, brakiem tlenu, za dużymi odległościami, poświęceniem dla dobra ogółu itd. itp. Mieliśmy w Polsce całkiem sporo tłumaczeń Złotego Wieku, od lat 70-tych, była taka antologia opowiadań "Kroki w nieznane". Wtedy jeszcze można było przeczytać prawie wszystko, cudowne czasy. Film Nolana jest z tamtych czasów, oczywiście nie do końca. Nie będę go tu recenzował, ale motyw relacji córka-ojciec polecam nawet nielubiącym gatunku. Nie, żeby coś odkrywczego, po prostu wzruszająco. Bohater, choć mówi cały czas prawie przyciszonym głosem, potrafi też płakać jak niebohater.
 Zdziś potrafi być wyjątkowo upierdliwy z rzucaniem piłeczki.
Za to oglądane wczoraj przy sprzątaniu "Bliskie spotkania III stopnia" są miejscami przekomiczne. Porozumiewanie się przy pomocy dźwięków to szczyt wszystkiego jest. Ziemia im obojem, to kosmici na tubie, pamiętacie? Przesterowanej! W końcu nie wiadomo, czy muzyka, to nadal dźwięki ze statku, czy już ilustracja filmowa. I to stado dzieci z wielkimi głowami jako kosmitów na końcu...Ale sceny "nie sf" ze szczególnym uwzględnieniem ataku szaleństwa Richarda Dreyfussa, niesamowite. No i Francois Truffaut jako francuski znawca UFO, nieprawdopodobne, absolutnie. Steven the Great jednak!
Dziś trochę o widoku z mojego okna. To jest nowy dla mnie widok, już tu go kiedyś pokazywałem, ale tym razem może trochę szczegółowiej spróbuję.

Mur na wprost jest częścią pustego domu, który stoi na rogu ulicy dr. Pieniężnego i drogi bez nazwy, która kiedyś była ulicą a teraz prowadzi na podwórko teatru. Właściwie jest to ściana oficyny tego budynku. najwyższy w głębi po lewej, to budynek TPSA, kiedyś było w nim fajne miejsce, Blues Express, knajpa, w której dużo bywaliśmy i grywaliśmy nawet czasem z kolegami, bo jej właścicielami byli Kamila i Jurek Nowakowie. W książce "Zabytki Zielonej Góry" Barbary Bielinis-Kopeć znalazłem informację, że kamienica została zbudowana w 1896. Przed nią, to niższe, to dobudowany kilka lat temu dach nad domem, w którym teraz "Essenza". Ten z kolei z 1887. Po prawej na pierwszym planie dawny "13 posterunek" jak go wszyscy nazywali a jeszcze wcześniej tzw. "Higiena szkolna", gdzie Misia w wieku lat 5 narobiła najstraszliwszego wrzasku w historii tej placówki jak sądzę, ever. Na drugim planie ledwo widoczna kamienica, w której mieszka Basia Bańda. Jak się dowiedziałem z cytowanej książki, te paskudne na zapleczu tego budynku,
to był browar.
Najdalej w tle biurowiec z lat 70-tych.

A tu lewa strona widoku. jeśli powiększycie sobie to zdjęcie, to zobaczycie na nim z lewej strony wieżę Ratusza. A pod najniższa gałęzią drzewa widać kawałek placyku, w tym miejscu był szpital położniczy, w którym się urodziłem. To zabawne jednak jakoś, mieszkam 50 metrów w prostej linii od miejsca, w którym fizycznie przyszedłem na świat. Najbardziej po lewej to już teren teatru.

Tu dobrze widać ścianę pustej a pięknej kamienicy, to żółte najbardziej po prawej, to dobudowane w latach 80-tych skrzydło Muzeum.

Nie doceniałem nigdy wagi miejsca do mieszkania. Trochę mnie bawiły ludzkie zabiegi o to, często pochłaniające mnóstwo czasu, sił i środków. A teraz myślę, że chyba byłem głupi. Albo i sam nie wiem.

Kompletnie nic

Przychodzi taki moment, że pustka. Nie jakaś totalna, ot taka sobie pusteczka, po prostu nic. Trochę pracy, niezbyt dużo wymyślania, jakiś prąd błądzący. Nic, co miałoby być  wiążące albo odkrywcze. Chciałbym Wam coś ciekawego powiedzieć, napisać, dać odpór...Nic jakoś jednak nie wydaje mi się istotne na tyle, by zawracać Wam teraz głowę. Tyle jest ważniejszych rzeczy, niż moje niezbyt lotne przemyślenia. Są, jakie są, moje, niezbyt zabawne ani też lepsze niż inne.Zaczynam mieć bardzo poważne wątpliwości co do sensu dalszego ciągu. Zaczynało się z poważnych powodów, teraz jest po prostu kontynuacją zaczętego przedsięwzięcia. Hu kers to wszystko, jak lubię pisać w takich przypadkach, siedząc przy monitorze późnym już wieczorem.
Przypomniałem sobie, że mam 15 płyt, na których są wszystkie oficjalne nagrania BH, mastersy, więc bez tych wszystkich nieudanych takes, które się zachowały. Poprzedniej nocy bez przerwy grała "Lady in Satin", najsmutniejsza płyta świata. Może cały jej smutek przez te 7 godzin wsączył się we mnie i teraz krąży mi pod czaszką, napełniając myśli melancholią bezgraniczną i jeszcze mgłą przez cały wieczór dziś. I na to wszystko puste miasto, może nie aż tak puste, jak mi się wyobrażało, ale jednak niełatwo dostrzec sylwetki we mgle. No nie, aż taka nie była, ale zmiękczała, zamglała, znikała.
 Przy okazji bardzo ciekawego tekstu Tomasza Kolankiewicza w Obiegu - dokładnie taka jest artystka w "33 scenach z życia" Szumowskiej. Może to jakaś taka konieczność jest, podpisują na umowie realizacji scenariusza, że jak artystka, to właśnie taka musi być. I jeszcze ta beznadziejna sztuka, te bezustanne rozmowy przez telefon przy mazaniu po zdjęciach. Nie wiem, przecież ci wszyscy reżyserzy znają jakichś artystów, chociaż parę razy upili się w pracowni jakiejś, no nie wierzę, że nie. Chociaż, nasze środowiska artystyczne jeszcze do niedawna bardzo hermetyczne były. Dopiero niedawno to się zaczęło zmieniać, choć sam nie wiem. Teatr się zbliżył a my do teatru, a przynajmniej Bogna :) 
 Prz okazji słuchania allegretta z 7 Beethovena, Spoti znalazł mi 7 Szostakowicza, co za muzyka, ja cie, jak to się kiedyś mawiało. No to ta wojenna, zapomniałem zupełnie.
 No i proszę, zasypałem Was nieszczęsnych swoimi zabawami kulturalnymi, nie łudźcie się, to tylko zabawy. Mało w tym pogłębionej refleksji. Jest tylko Zdziś na poważnie, który ozdrowiały, zabija balony, cieszy się światem, rzuca mi piłeczki a teraz popiskuje przez sen.


Niewiele pieskowi do szczęścia potrzeba więcej niż czarny balon.

Tu pozuje nader

A tu żółty j.l. wszystko mu opowiedział

na otwarciu wystawy Cz. Łuniewicza w Archiwum Państwowym tak mi się ładnie ustawili Panowie Fotografowie, którzy zawsze byli dla mnie wzorami jakości i rzetelności ale też kreatywności w wykonywaniu zawodu. Od lewej:

Zbigniew Rajche, Paweł Janczaruk, Bronisław Bugiel, Tomasz Gawałkiewicz. Wszyscy wszystko wiedzą o fotografii, każdy na swój sposób robi zdjęcia już od dawna, są prawdziwymi Mistrzami i w dodatku bardzo lubią swoje miasto.

W parku, nie mogłem się powstrzymać, przepraszam.

Z drogi na spacery - pejzaż codzienny, w tle zburzona nie wiadomo po co siedziba LOK.

To nie scenografia do Fallouta 4 tylko przejście podziemne na dworcu w Świebodzinie, co się tam czai, lepiej nie wiedzieć.