Chwaliszewo, miłość, nienawiść, alkoholizm, FGF

Bardzo się dużo zdarza. Nawet nie, że dzieje, ale zdarza. Nastroje moje i samopoczucia hulają od ściany do ściany, gdybym był aktorem, a moje życie mym zawodem, to by się mówiło, że gram od kulisy do kulisy albo wiadrami. Nie wiem, o czym bardziej napisać i czy w ogóle. Długie przerwy między postami sprawiają, że słowa wymykają mi się, są nieposłuszne, nie panuję nad nimi, nie umiem ich używać, są albo nadmierne albo puste. Spróbuję sobie poszeregować, z nadzieję że w to w czymś pomorze, mi, Wam, albo i nie pomoże.

 Wystawa Primena w Zachęcie bardzo się nam podobała :) Maria Rubersz zrobiła wielką robotę, ja byłem trochę na doczepkę, ale robiłem to, co najlepiej potrafię, mówiłem dużo i mam nadzieję, że z sensem. Przemek namalował a my to pokazaliśmy najlepiej, jak umieliśmy. Nie mi oceniać, ale jak rzadko mam poczucie dobrze zrobionej, wspólnej pracy w  ważnym miejscu w dodatku. W pełni było profesjonalnie, co zawsze dobrze robi na samopoczucie.
 Wracając, w pociągu trafiłem na YT "Ariela" Sylvii Plath, mówionego przez autorkę. Takie głosy z przeszłości, akurat staliśmy w Sulechowie za długo, tu gdzie urodziła się Olga Tokarczuk, której szwedzkie wydawnictwo nazywa się właśnie Ariel. Ciągi przypadków układające się w całość, teorie spiskowe albo dowód na harmonię zdarzeń, o czym OT pisze w "Biegunach" piękne zdania.
 Potem Poznań, do którego w gruncie rzeczy pojechałem po coś zupełnie innego. A wylądowałem w przestrzeni. w której byłem chyba jednak po raz ostatni, w sytuacji, w której jednak nie chcę już być nigdy więcej.
Ale najpierw o Chwaliszewie. Chodziłem tam dość często blisko 5 lat temu ze Zdzisiem, który miał już swoje ulubione trasy na rzeką. I choć jest to miejsce, które wydawało mi się tak bardzo naznaczone, które w gruncie rzeczy w ostatnim czasie mojego życia przeorało je dokładnie, jakoś duchy przeszłości nie przybyły. Było słodko, pusto, gentryfikacja postępuje, nawet ten dom, po drugiej stronie, przerobiony zupełnie, teraz jakaś galeria na dole, a pamiętam ciemną sień, pustkęi czające się niebezpieczeństwo. Totalna zmiana, pomyślałem sobie, wszystko nowe, na nowo, przeszłość umarła całkowicie, bez reszty i bez duchów. Poszliśmy nad rzekę, było ładne słońce, Zdziś rozpoznawał dawno nie widziane kąty i świat wydawał się spokojny, harmonijny, nie było Sudanu, Debalcewego, Boko Haram i Kobane. Choć są, wiem i niewiele się da zrobić. Nie ma tylko dawnego Chwaliszewa a w każdym razie jest jedynie nazwa.

 Byłem zimny jak ten poranek, rozpoznając obszar znany a wyparty. Tego dnia po południu Zbyszek przypomniał mi w pociągu, że Chw. było kiedyś fragmentem Poznania uważanym za bardzo niebezpieczny i autonomiczny nawet wobec Starego Rynku. No i absolutnie niezwykłą historię Ślepego Antka którą każdy, nie tylko Poznaniak, poznać powinien.
 Poprzedniego dnia w Arsenale na dyskusji o spisku. Naprawdę trudno mi dociec, po co właściwie tam poszedłem. To jest właśnie to granie od kulisy do drugiej, skupianie się na sprawach nieważnych kosztem mnóstwa niezałatwionych, wdawanie się w rozmowy, które przynoszą jedynie smutną konstatację swojej jałowości. Z drugiej strony idea urządzania dyskusji pomiędzy ludźmi przekonanymi do swoich racji, wygłaszających swoje odkrycia o spisku, układzie z kamienną twarzą i niezachwianą pewnością, wydaje mi się kuriozalna do imentu. Oglądałem (tu będzie argumentum ad Putinum) dyskusję w rosyjskiej telewizji RTR Planeta, w której wszyscy dyskutanci unosili się nad koniecznością dziejową przyłączenia Krymu, ukraińskim faszyzmem, zdradzieckim Zachodem etc. Prześcigali się w dowodzeniu postawionych tez, kto bardziej jeszcze potwierdzi.
W poznańskiej dyskusji prowadząca Karolina Staszak próbowała co jakiś czas przerywać wywody Moniki Małkowskiej o wykluczeniu z przestrzeni medialnej, oraz Andrzeja Biernackiego o skomplikowanych i niejasnych powiązaniach Eschego i Szymczyka itd. prosząc o konkretne przykłady i nazwiska. Jak to się kiedyś krzyczało - Wiesław - po nazwiskach - Panowie Biernacki i Jedliński pamiętają, kto krzyczał i dlaczego...
 Robiłem notatki, wkurzałem się głośno, no bo trudno się nie złościć gdy słyszy się kłamstwa, naciąganie faktów, rozmijania się z prawdą, wszystko naraz. Niniejszym przepraszam za swoje naganne, agresywne zachowanie, bo trochę jednak dałem się podpuścić. Przecież nikt tu nie mówił o czymś, czego bym nie słyszał. Teksty AB były po wielokroć wypowiadane na jego blogu, MM wyłuszczyła wszystko w Rzepie, JJ przez TK apologizował wszelką antyfgfską retorykę. W notatkach znalazłem teraz wiele cytatów, które mógłbym tu przytoczyć, ale odeślę Was do bloga AB, MM oraz licznych na FB wypowiedzi JJ, choć w jego wypadku chętniej odesłałbym do opracowania o pracach Beuysa, które przez lata były jedynym po polsku zestawem tekstów o tym artyście, z którego wiele się dowiedziałem i nadal wdzięczny jestem autorowi, który uważa mnie za kreaturę wykonującą tajne polecenia polskiego Bilderbergu sztuki. Niech mu będzie, są ludzie, którym można wiele wybaczyć, z różnych względów.
 Na spotkaniu nie widziałem zbyt wielu artystów poznańskich a przynajmniej tych znanych z UA. Ciekawe, co by powiedzieli na dictum AB, że ich kolega artysta, który pracował na tej samej uczelni, Mirosław Bałka, jest zwykłym plagiatorem. Ciekawe, czy weszliby w polemikę, której brak tak mocno eksplikował prelegent poznańskiej egzekutywy. Ze wszystkich wypowiedzi najciekawszy był jednak passus przywołanego już Pana na Browarze, o wizycie funkcjonariuszy CBA w związku z jego tekstem o Muzeum Sztuki Nowoczesnej. Bardzo jestem ciekawy rozwoju wypadków i czy najpierw wpadną na wystawę Wróblewskiego...
 Na rozmowie o spizgu pojawił się Adam Mazur, który w przeciwieństwie do mnie, z pełnym spokojem polemizował z JJ i Panią Muzalewską, użalającą się nad ciężką dolą Edwarda Krasińskiego, którego pod koniec życia odwiedzała już tylko ona...Adam bronił Fundacji jak lew, co dla wszystkich znających naszą scenę, układ i szarą sieć powinno być przykładem wzniesienia się ponad doraźność.
 Nasunęły mi się jednak refleksje, nie nowe, myślałem już o tym wiele razy, być może jednak dotarły do mnie w całej jaskrawości tego seansu jednak nienawiści, w dodatku pod nieobecność nienawidzonych. Pierwsza to taka, że trzeba było rozmawiać i polemizować. Kiedy pojawiły się teksty AB, imputujące straszliwe przekroczenia i nadużycia w MSN, nie przeczytałem ani jednej polemiki a przecież balansowały one na granicy pomówienia o przestępstwo. Rozumiem, że nie polemizuje się już z teorią wybuchu, ale analogia nasuwa się sama. Pzrez kilka lat to hel, mgła, trotyl i grady były tak naprawdę podstawowym powodem wypadku - nikt się do tego na poważnie nie odnosił, a jeśli to z lekceważeniem. Nie dziwię się Andrzejowi Biernackiemu, że się radykalizuje - nikt nie lubi być lekceważony. Tak, ja też uważam, że dyskusje o wtórności Mirosława Bałki są głupie, ale może jednak trzeba czasem zmiażdżyć czyjeś argumenty a nie pozostawiać je w zawieszeniu.
Sprawa relacji Foksal - FGF była po wielokroć omawiana, ale być może trzeba by opisać to w pełni, jak zrobił to kiedyś, bardzo ogólnie wprawdzie, ale jednak, Adam Szymczyk odpowiadając na tekst Jerzego Truszkowskiego.
 Jaromir Jedliński stwierdził, że rozmowa Adama Mazura i Ewy Toniak z Wiesławem Borowskim przez tego ostatniego określona została jako zmanipulowana. Kiedy Adam odpowiedział, że przecież promocja książki odbyła się w MSNie, JJ i HM-P odkrzyknęli jednym głosem, że to taki dobry, prawy człowiek i to dlatego. A ja nie dodałem, że ten dobry człowiek napisał kiedyś bardzo przykry donos na "nieswoich" artystów w jak najbardziej oficjalnym piśmie Kultura o znamiennym tytule "Pseudoawangarda". I nawet w tej "zmanipulowanej" rozmowie tak zmanipulował rozmówców, że nie odpowiedział na ich pytania o ten tekst.
 Przy całym moim wielkim szacunku dla Foksal a także dla FundacjiGF jest jest jeden rys łudzącego podobieństwa w postawach wszystkich występujących tu osób. Jest to, jak sądzę, konieczna w zamęcie społecznopolitycznym czasów dawnych jak i obecnych postawa splendid isolation, szczególnie wobec odmiennych postaw i mniej lotnych osobowości. Żeby było jasne - nie odczułem jej nigdy ze strony FGF, współpracowaliśmy trochę i (mam nadzieję) lubimy się nawet na tyle, na ile można się lubić widząc się raz na kilka lat przez chwilę. Ja lubię ich bardzo jako ludzi i fachowców, mam nadzieję, że z wzajemnością. (Jak się domyślacie piszę tak dlatego, żeby nie wydali na mnie wyroku śmierci w ramach naszego układu). Myślę sobie jednak, że wielu ludzi odbiera ich rezerwę jako pychę i wywyższenie. Tak, ja wiem, że niesłusznie, wiem jak potrafią być serdeczni i jak są bezkompromisowo profesjonalni po prostu. A jednak kiedy kilka lat temu Andrzej powiedział, że artyści FGF nie dostają propozycji z Polskich galerii, trochę zaniemówiłem. Wiedziałem przecież, jak wielu ludzi, zwłaszcza spoza centrów, po prostu się boi zadzwonić nawet czy napisać z pytaniem o możliwość wystawy "ich" artystów. To się też niestety rzucało zawsze na atmosferę w galerii - każdy, kto tam był "spoza" branży opowiadał mi o wrażeniu bycia intruzem.
To już na szczęście trochę przeszłość, ale to jest bardzo podobne do sytuacji, kiedy w '87 próbowaliśmy zaprosić Foksal na II Biennale Sztuki Nowej. Wszystkie listy i pytania zostały zbyte pogardliwym milczeniem. Wszystkie inne galerie pokazały swoich świetnych artystów. Wyszła wystawa, trochę zapomniana ale jedyna tak podsumowująca pierwszą połowę lat 80-tych. Z wielkiem nieobecnym.Ta "święta uczciwość" Foksal to piękny mit, tylko mit.
 Wielkim nieobecnym naszych dyskusji o sztuce jest też choroba alkoholowa. Te wszystkie wspominki o artystach, którzy przedwcześnie zmarli, o których się zapomina, których twórczość trzeba itd. itp. bardzo często pomijają bezradność przyjaciół, rodzin wobec ciężkiego nałogu. Wiem, że to nie to stanowiło o ich jakości jako ludzi i o jakości ich sztuki, ale zbyt często traktujemy to jako coś oczywistego. Jakby ten alkohol był czymś właściwie dobrym, jakbyśmy przyjmowali narrację każdego alkoholika, że to substancja niezbędna do wytrzymania życia. Przecież my, doświadczeni w tym zawodzie wiemy, że to nieprawda. Wiemy, że nigdy w niczym nie pomagał. Że chora wola to chora wola a ta substancja w nadmiarze jest trucizną także dla twórczości, że o wątrobie nie wspomnę. Pamiętam, że kiedyś Łukasz Gorczyca z Łukaszem Rondudą bodaj przymierzali się do książki o relacjach polscy artyści - alko. Ciekawe, czemu im nie wyszło i to jest pytanie retoryczne. Jesteśmy hipokrytami, drodzy państwo, uważamy że to sprawy osobiste. A to nieprawda. To po prostu choroba.
 Wychodziłem z Arsenału wiedząc, że zrobiłem źle. Że postąpiłem głupio w imię obrony prawdy i zdrowego rozsądku. Ale stałem sięp o raz kolejny obiektem obszczania dla TK. Tękju chłopaki, ale jak już się dowiem, kto jest kto, to zmuszę was do założenia sztruksów, białych skarpetek i czarnych rozciągniętych butów i będe was tak prowadzał po rynku. Piszcie sobie, co chcecie, tylko nie kłamcie.
 Dziś rano przeczytałem za to tekst o miłości, będący, niestety kosztem opisywanej artystki, częścią promocji pewnego polskiego filmu. Smutne to, choć tekst dobry. O ciele najlepsze teksty piszą bowiem preparatorzy i anatomopatolodzy - znają je doskonale, choć najbardziej lubią, gdy jest martwe. Autopsja w ich wypadku to sekcja. Tylko. Podobnie w wypadku miłości jak widać bywa. Nie trzeba odczuwać, żeby wiedzieć. Nauka.
 A pointa jest taka, bo dziś bolało mnie wszystko i wiedziałem doskonale, że jest tylko czerń, nie ma przyszłości i narobiłem mnóstwo najgłupszych rzeczy na świecie i wszystko jest przeze mnie i nawet na pieska nie zasłużyłem i już zawsze będę się budził z tą myślą.

Pani Dyrektor NGS "Zachęta" na tle obrazu Primena

Trochę snu jeszcze 

Na końcu Chwaliszewa alla turca

Ulubiona trasa nad rzeką

Tu się wszystko zaczęło kiedyś

 

Pierwsza mucha tego roku

Dlaczego spisek nie istnieje.

Spisek i mafia, układ i sieć to wielkie narracje, które snute są od zawsze, co trochę jest nudne, w swej nudzie odwieczne i powtarzalne. Oczywiście, powiecie, mafia zaprzecza swemu istnieniu, układ udaje,  że go nie ma a szara sieć oplata. Nie zaprzeczam, że generalnie mnie to jednak wkurza, głównie dlatego, że jakoś nie mogę doszukać się profitów, które jakoby również ja z przynależności do rzeczonej mafii (sieci, układu, niepotrzebne skreślić bądź właściwe podkreślić) miałbym czerpać. Jechaliśmy sobie ostatnio z mamą  z pogrzebu kuzyna, snując dywagacje na temat kwestii uczciwości życiowej i korzyści z tejże, wspólnie dochodząc do wniosku, że jednak lepiej spać spokojnie, zresztą nie potrafilibyśmy inaczej.
 Ale nie, żebym nie chciał czasem skorzystać z jakichś ułatwień. Wygrać czegoś albo załatwić "po znajomości". Niestety, nic z tego. Nie ma. Znany teoretyk układu użalił się kiedyś nawet nade mną, że jednak będąc w nim jakoś nie korzystam. Za małym pionkiem żem. Potakiwaczem jedynie. Ciemną materią układu, możnaby rzec. Skomplikowane to - jestem w nim i nie jestem, on jest a go nie ma, sam się gubię, choć jasne jest, że żarty. Gorzej, że tu nie ma dyskusji, że ona potencjalnie nawet nie jest możliwa. On - jest układ! Ja - nie ma żadnego. I tak w kółko.
Postanowiłem zatem pokazać na przykładzie, że nie ma żadnych spisków, kumpelstwa i układów, jest profeska i odpowiedzialność. Jako, że często podróżuję ze Zdzisławem, bo lubię a czasem po prostu nie mam z kim go zostawić (co ostatnio na FB na karb choroby psychicznej złożył pewien znany anonimowy malarz rodem z Bułgarii, nie żebym coś miał przeciw obywatelom tego pięknego kraju, ale niech zapamięta, że Zdziś NIE JEST pudlem), postanowiłem zapytać Panią Dyrektor CSW o możliwość zwiedzenia ekspozycji z nim razem. No i nie ma spisku. Asystentka Pani Dyrektor uprzejmie powiadomiła mnie, że mój piesek, gdyby był przewodnikiem, to i owszem, ale tylko w tym wypadku. Co ja rozumiem, jasne, gdyby tak wszyscy chcieli, z psami, dzieci, kłaki, sanepid, wiadomo, duża instytucja. Się nie złoszczę, choć w Hamburger Bahnhof jak mnie z nim wyrzucali, to wrzeszczałem głośno i po polsku o wiadomej przeszłości zacnego niemieckiego narodu. I komu by jeszcze oprócz psów w '35 zabronili wchodzić. No głupio. Ale tu nie. Raczej nawet podziw jakiś - żadnych układów, wyjątków i ustawek. Nie i już. No i jest przy tym miły pretekst do nie wchodzenia do miejsca, z którym mam różne, miłe i niemiłe skojarzenia. Choć pewnie i tak go zostawię gdzieś i pójdę. Bez przyjemności, ale tak, żeby nie wyjść na małostkowego palanta.
I tak to jest - mit spisku będzie sobie i tak pokutował jak zawsze a ja się tylko będę śmiał. Choć może trochę jest - na otwarciu wystawy Przemka Mateckiego w Zachęcie (zapraszam w poniedziałek 9 lutego) będę ze Zdzisiem pod pachą pełnił honory. No to trochę mafii jednak mamy. Że psiej to już detal.


Oto on z wczoraj:

Jeszcze raz o wybaczenie

No tak, nic z tego nie wyszło, żeby znów systematycznie, może nawet codziennie. Wybaczcie mi, wszyscy którzy bywaliście tu regularnie - nie poniosłem.
Wydawało mi się, że nawet gdy nie mam nic ważnego do powiedzenia, nadrobię to jakoś, zwykłą opowieścią a tymczasem nawet do takiego opowiadania trzeba mieć głębokie przekonanie o sensie mówienia. A mi odeszło. Przeczytałem sobie Ziarno prawdy Miłoszewskiego. Bardzo dobra książka a jednocześnie opowiadająca o problemie nieobecności, o którym ja tu próbowałem, dużo lepiej, bardziej przekonywująco, więc po co właściwie jeszcze ja mam pisać...Żeby siebie przekonać, że choć trochę umiem? Albo że w ogóle jestem?
 Bardzo leniwa sobota, ogromnie leniwa niedziela. Żadnej aktywności, Zdziś pod kołdrą, filmy, których oglądać nie trzeba, które mogłyby nie powstać. Nawet psowy spacer bardzo wcześnie rano i bardzo późno w nocy. Poczucie konieczności odpoczynku i wyrzuty sumienia z powodu przestoju. Nie umiem odpoczywać, ale się uczę. Coraz lepiej mi wychodzi, boję się tylko zasmakować. Wszystkim radzę się tego uczyć, tylko sam nie umiem. Ja w ogóle często radzę różne rzeczy, z którymi sobie nie radzę wcale. Powiedzenie o szewcu i butach wychodzi mi całkiem nieźle w praktyce.


Kilka zdjęć, ze spaceru Z. pośród szyszek pozostawionych przez nieśpiące wiewiórki, napis dla niepamiętających oraz namiot Zbioka i jego stróż,

Od dawna

Sam nie lubię blogów, które nagle przestają być uaktualniane. Przestałem na trochę, bo za dużo rzeczy do zrobienia, niezrobionych, albo zrobionych tylko w części. I tak jeszcze dużo ich zostało, więc nie będę wylewny nadmiernie. Wyrzuty sumienia przez to niezrobienie mam. Tak naprawdę jednak, to przedłużający się kryzys sensów. Niemożność poprawnego sformowania myśli. Bezustanna gonitwa za bieżącym.
Trochę w teatrze, Dziady Radosława Rychcika, Wycinka Krystiana Lupy, Szczury Mai Kleczewskiej. Jednowyrazowe tytuły, ze zauważę nieśmiało. Zazdroszczę ludziom od teatru. Zbiorowej pracy, etosu sceny i tych wszystkich mitów, które są tradycją, nawet jak się ją wywraca na nice. Jestem nieuleczalnie zachwycony samym aktem przedstawienia. Śmieszy mnie to czasami, te wszystkie pozy, nadęcia, przekonanie o wielkości a jednocześnie czuję, że czasami to tak można jednak czuć. Się. W końcu dawno temu chciałem. Nie pamiętam, czy opowiadałem Wam tu o swoim długim dość epizodzie z konkursami recytacji. A właściwie to nudne i hu kers. Sam nie wiem, po co. Choć czasem za tym tęsknię, bom jednak ewidentnie niezrealizowanym aktorem. Spektakle fajne, choć jak miałbym podium ustawić, to jednak klasyk, potem uczeń a Szczury na 3, bo chociem się ubawił, to jakoś kolejny raz natrząsanie się z sławnocelebryckiej głupoty, które tu jednak ważną rolę odgrywa, coś mnie nie przekonało. Nie chcę tu recenzować, jakbym miał polecać, to wszystkie 3, w pewnym sensie nawet koniecznie.
Wszędzie też tłum, młodzi ludzie, atmosfera sensu, choć to pewnie też pozór i obowiązek uczestnictwa. Jakoś tam jednak pocieszające.

W nagrodę za cierpliwość Waszą do mnie Zdziś x 2 oraz Misia z Griszką.

Mistrze

Pomyślałem sobie jednak, że się nie będę odnosił do przywołanego wcześniej tekstu KP. Ani nie ze strachu, ani nie z niechęci do autolansu, bo ten lubię w nadmiarze. Jedyne, co mogę o tym powiedzieć, to to, że opisy łagodne i poczciwe. Zero prawdziwie krwistych szczegółów, wychodzimy w tym wszystkim na jakichś nudziarzy straszliwych, w końcu może tak jest naprawdę, więc o czym tu pisać? Te krwiste, znane Karolinie a nieopowiedziane szczegóły też w sumie banalne i niezbyt atrakcyjne. Gdzież im tam do Rastrowego młota w końcu z nie tak dawnych czasów...Dobrze, już 10 lat ponad, niemało. Pozazdrościła autorka mistrzom z przeszłości i stworzyła nowe pojęcie w alfabecie polskiej sztuki. Szpaki, to coś, z czego się cieszę, w końcu to nasz tu wzór, nieustanny cień przeszłości i punkt odniesienia. W tym akurat momencie ta literacka zabawa wydaje mi się nawet całkiem istotna, choć warto dodać, że Marian Szpakowski NIE BYŁ pierwszym dyrektorem BWA, zdążył być pod koniec życia przez zaledwie 9 miesięcy. Autorka sama przyznała się do nutki zazdrości i tego się trzymajmy. Sam zresztą nie wiem, miałem nadzieję (zgodnie z zapowiedziami KP sprzed roku ponad), że to będzie jakaś rzeź.
Nie mogę się otrząsnąć z wczorajszych wieści, zadziwia mnie tez po raz kolejny brak empatii wielu moich bliźnich, bez żenady prezentowany przez nich na FB. Powinienem się przyzwyczaić, acz poziom hucpy w niektórych wypowiedziach jest, jak mawia klasyk, niebywały. Przypomniała mi się książka Jean-Claude Izzo "Total Cheops", kryminał w realiach Marsylii z ważnym wątkiem imigranckim. Wszyscy tak się wymandrzający powinni od niej zacząć, żeby może choć trochę rozumieć, cokolwiek, na początku. Zawsze jednak mnie zadziwia, ilu ludzi w mojej ojczyźnie zna się na wszystkim. Od czego też nie jestem wolny.
Tadeusz Konwicki zmarł jakby nie w czas dla recepcji tego zniknięcia. A ja częstoi od dawna mam w pamięci "Ostatni dzień lata" jako jeden wielki obraz niemocy porozumienia i bez wątpienia "Zwierzoczłekoupiór" był moją licealną literaturą formacyjną.
Dobrze przynajmniej, że Karolina Plinta przyznała już po niewczasie, że Zdziś jednak brzydki nie jest.

W walce z helikopterem:

ChH

Nie wiem jeszcze, jaki tytuł tu dam, może to nawet nie ma większego znaczenia. Obiecałem sobie, że nie będę tu nawiązywał do zdarzeń publicznych , ale jakoś nie chce mi się przejść do porządku dziennego nad zamachem na redakcję Charlie Hebdo. Zawsze miałem słabość do gazet satyrycznych i takiż rysunków, "Szpilki", w latach 70. były właściwie moim uniwersytetem, dzięki któremu mogę ciągle słuchać skeczy "Salonu Niezależnych" i oglądać MP, ale polskie kabarety en masse śmieszą mnie jak wypadek samochodowy. To, co się zdarzyło w Paryżu to historia straszna i uderzająca w sam najgłębszy sens naszego świata - wolność śmiechu. Bardzo Was przepraszam - śmiechu, także z wszystkiego, może tylko trzeba się zastanowić, gdy to jest realne, ludzkie, straszne  cierpienie. Ale nawet wtedy bywa oczyszczający. Gdy to czytałem, czułem jak moje przyziemne problemy odlatują w konfrontacji z czymś tak bardzo głupim i niesprawiedliwym.
Ale żeby złagodzić  - też o dziennikarstwie,  dużo mniej ryzykownym, niż to w ChH  - znalazłem się otóż w felietonie Karoliny Plinty o "mistrzach stylu" w polskiej sztuce razem ze Zdzisławem i oczywiście licznymi kolegami po fachu. Ale może, żeby nie mieszać porządków, o tym jutro. Jakoś się nie mogę otrząsnąć. I zapamiętajmy te nazwiska.

Trochę nie wiadomo

Początek roku upłynął mi pod znakiem totalnej nieakceptacji siebie, niestety, mocno opartej na konkretach. Potrafię samego siebie doprowadzić do szału swoją ignorancją i niechlujstwem. Odsłaniam się przed Wami moi Drodzy w poczuciu zaufania, jakie do Was mam...Bo w końcu komu mam ufać. Nie wchodzę w szczegóły, bo sprawy są z obszarów profesjonalnych i wstyd mi przed sobą, że ciągle to samo. Nieuważnie, niedokładnie, źle.
Tak się tu zwierzam niezwierzam, mówię niemówię, wszystko to z lekkiego braku poczucia sensu i motywacji, ale oczywiście będę dla Was pracować i zrobię wszystko, by było lepiej. Trudno czasem wykrzesać z siebie sens. Zazdroszczę wszystkim, którzy umieją i robią to na pstryk, to wielka umiejętność. Podejrzewam niekiedy, że niektórzy z nich trochę udają, chciałbym wierzyć jednak, że nie.
Kontynuuję krótki przegląd sposobu opowiadania o Żydach - dawnych mieszkańcach różnych miasta Polski na stronach miejskich i w Wiki. Nasielsk (na przełomie XIX/XX ponad 80 %) - na miejskiej trochę jest ("bunt starozakonnych", który pojawia się także w Wiki). "Straty osobowe w czasie wojny" - tak określono na miejskiej to, co się stało w '39 .Ja wiem, zwłaszcza, ze czytam straszliwą jednak w swojej wymowie książkę Marcina Zaremby, wiem że wszyscy bardzo cierpieli, ale jak mam rozumieć, ze znika w jeden grudniowy dzień 4000 mieszkańców miasta i na stronie www nie ma o tym słowa. Połowa mieszkańców miasta i gminy. Nie oburzam się, nie obruszam i nie cierpię. Tylko sobie myślę o dziwności oficjalnej pamięci. Przy okazji Mielca, który był w poprzednim odcinku, znalazłem niezwykły przykład zastosowania (no trochę amatorskiego, ale zawsze) idei malewiczowskiego architektonu w budownictwie sakralnym
Nowy Sącz ('39 ok. 30 %) - na miejskiej jest parę zdań o współtworzeniu, na Wiki właściwie poza hasłami o synagogach nic. Nowy Targ - tu tylko 20 % do wojny, może dlatego na stronie miejskiej nic prawie. W Wiki więcej, nawet oddzielne hasło, no, ale tam to musi być ciągle jeszcze trudno ("Ogień" itd.) Nowy Wiśnicz - w Wiki nic, na stronie miejskiej trochę jest, cieszy, że nawet jakieś jedno zdanie się pojawia, nie tylko przy okazji okupacji. Już dziś na O nie mam siły, wybaczcie.
Na nic za bardzo.
Może do kina na 22.30 pójdziemy ze Zbychem na Whiplash.

Zdziś lubi śnieg:

Jest też dobry jako podpórka pod książkę do czytania:

Młodzi polscy malarze, ich żony i dzieci:

Bonus - film pt. "Zdziś i piłeczka"